disbevi  /-bé-/  dis|be|vi  [CO]

  1. v.intr., v.tr. mandâ fûr la urinein coriere al jere un siôr che al tignive sù la companie e dopo nancje une ore di viaç e jere dute une fradaie. Prime tape a Padue par disbevi e fâ gulizion (Angelo Covazzi, Un viaç); Toni al jere jessût fûr tal curtîl a disbevi (Meni Ucel, Sport)
    Sin. pissâ , disvuedâ la vissie , molâ la roie , fâ 'sisin , fâ aghe , fâ la aghe , fâ pissin , urinâ
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl