disbevi /-bé-/ dis|be|vi [CO]
-
v.intr., v.tr.
mandâ fûr la urine:
in coriere al jere un siôr che al tignive sù la companie e dopo nancje une ore di viaç e jere dute une fradaie. Prime tape a Padue par disbevi e fâ gulizion (Angelo Covazzi, Un viaç);
Toni al jere jessût fûr tal curtîl a disbevi (Meni Ucel, Sport)
Sin. pissâ , disvuedâ la vissie , molâ la roie , fâ 'sisin , fâ aghe , fâ la aghe , fâ pissin , urinâ