dirocât  di|ro|cât  [CO]

  1. adi. soredut di edifici, che al è in brutis cundizionsil cjastiel di Pramper bandonât dai siei parons, al ere pluitost dirocât, cui mûrs, il cuviert, i paviments, dut in disordin (Giovanni Gortani, La teme - Une gnot intun cjastiel); sul volt e sostà a rimirâ une cjase a pene finide di regolâ, che se ricuardave dirocade (Jolanda Mazzon, Cungjò Friûl)
    Sin. decrepit , scloteât , scantinât , rot
    1. ancje di cdn., in brutis cundizions di salûtte barache a son doi pastôrs vecjos e dirocâts che nus vegnin incuintri e nus fasin inchins fin par tiare (Alan Brusini, Un dai pôcs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl