delirâ
de|li|râ
[AF]
-
v.intr.
vê une alterazion dal stât di cussience che e fâs viodi robis che no son o che, durmint, e fâs movisi o fevelâ tal sium:
no rivavi a capî di cui che e fevelàs. E delirave. Aromai no faseve nuie altri che indurmidîsi o çavariâ (Carlo Sgorlon, Il dolfin)
Sin. çavariâ
Var. dilirâ
-
v.intr.
(fig., iperb.)
jessi cjapât di grande rabie, someâ mat par vie de rabie:
Nine delire / co viôt il marît cjoc di vueli sant / che al ven a cjase (Pieri Çorut, Filosofie padronâl)
Sin. lâ fûr cui sintiments
, lâ tai deliris
, deventâ mat
, lâ tai ultins deliris
