curnison /-òn/ cur|ni|son [CO]
- s.m. (incr.) viôt curnîs
- s.m. [CO, TS] arch. element architetonic orizontâl in rilêf, decoratîf, che al cor tor ator di une costruzion: no barcons, ma piargui; no mûr grês, ma smaltât; no linde, ma curnison cun tantis colonutis insom che a vevin di fâ il pâr cun chês dai piargui. In sumis, une palacine (Lucio Perès, Il mâl dal mûr); [cul taramot] si fracassavin dutis lis lastris. I curnisons, i stucs, i sofits, lis paradanis ur colavin intor (Alan Brusini, Par stradis lungjis)