cuinte  cuin|te  [CO]

  1. adi.num., pron.num. [FO] viôt cuint
  2. s.f. classe o anade di scuele che si fâs dopo di vê passât i prins cuatri agns di un cicli:  al cirive di figurâsi la vuere e i vignivin iniment lis figuris dal sussidiari di cuinte (Gianni Gregoricchio, Îr e doman); il mestri di cuinte di Prabiel, un ciert Hofer, al jere di Tarvis e al saveve il todesc, lei e scrivi (Roberto Ongaro, Il muc)
  3. s.f. [TS] teatr. ognidun dai draps che a son di une bande e di chê altre di une sene teatrâl e che a formin la sô delimitazion prospetiche:  daûr des cuintis cualchi strument al tache a sunâ la staiare, Milio e Malvine si metin a balâ (Pieri Somede dai Marcs, Butìnle in staiare)
    1. (fig.) element che al fâs di suaze laterâl:  la cuinte dai ciprès cu la gleseute di une bande, la stradele dal simitieri fra doi cjamps coltâts, come une scjele di lusôr (Nadia Pauluzzo, Il bintar)
  4. s.f. [TS] mus. interval di cinc notis te scjale musicâl:  cadence plagâl, ritart, fughe, moto contrari, cuinte juste, ben une vorone! (Alan Brusini, Al Macalè)
  5. s.f. [TS] sport posizion de scherme li che si puarte il pugn a ret dal cjâf, cu la arme indreçade a pene in diagonâl, cu la ponte pôc plui adalt dal pugn
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl