confûs  con|fûs  [CO]

  1. adi. misturât, unît insiemi cun alc altri in maniere che no si pues dividi[il Friûl] l'à bon aiar, buine aghe e robustece, / e cui vantaçs confuse la belece (Toni Broili, I trucs furlans 1847)
    Sin. unît , fondût , confondût
    1. misturât cun altris, soredut in disordin, cence podê fâ distinzions
      Sin. messedât , misturât , miscliçât , confondût
    2. componût di plui elements misturâts, in maniere disordenadeil son confûs dei disperâts laments (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)
      Sin. messedât , misturât , miscliçât , confondût
    3. che no si rive a capî o a distingui benla cuistion e restave simpri confuse (Carlo Sgorlon, Il dolfin)
      Sin. confondût
  2. adi. che nol sa ben ce pensâ, che nol sa ben ce fâun tic confûs, ma cence pôre plui (Bruno Paolo Pellarini, L'anel striât); i disè dut chel che e veve sul stomi: prime un tic confuse, fasint dai grancj zîrs cul discors, e daspò, in font, clamant lis robis cul lôr non (Giovanni Pillinini, Une grampe di vite)
    Sin. confondût , confusionât