confûs
con|fûs
[CO]
-
adi.
misturât, unît insiemi cun alc altri in maniere che no si pues dividi:
[il Friûl] l'à bon aiar, buine aghe e robustece, / e cui vantaçs confuse la belece (Toni Broili, I trucs furlans 1847)
Sin. unît
, fondût
, confondût
-
misturât cun altris, soredut in disordin, cence podê fâ distinzions
Sin. messedât
, misturât
, miscliçât
, confondût
-
componût di plui elements misturâts, in maniere disordenade:
il son confûs dei disperâts laments (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)
Sin. messedât
, misturât
, miscliçât
, confondût
-
che no si rive a capî o a distingui ben:
la cuistion e restave simpri confuse (Carlo Sgorlon, Il dolfin)
Sin. confondût
-
adi.
che nol sa ben ce pensâ, che nol sa ben ce fâ:
un tic confûs, ma cence pôre plui (Bruno Paolo Pellarini, L'anel striât);
i disè dut chel che e veve sul stomi: prime un tic confuse, fasint dai grancj zîrs cul discors, e daspò, in font, clamant lis robis cul lôr non (Giovanni Pillinini, Une grampe di vite)
Sin. confondût
, confusionât