confûs  con|fûs  [CO]

  1. adi. misturât, unît insiemi cun alc altri in maniere che no si pues dividi:  [il Friûl] l'à bon aiar, buine aghe e robustece, / e cui vantaçs confuse la belece (Toni Broili, I trucs furlans 1847)
    Sin. unît , fondût , confondût
    1. misturât cun altris, soredut in disordin, cence podê fâ distinzions
      Sin. messedât , misturât , miscliçât , confondût
    2. componût di plui elements misturâts, in maniere disordenade:  il son confûs dei disperâts laments (Zuan Josef Busiç, La Gjeorgjica di Virgjili)
      Sin. messedât , misturât , miscliçât , confondût
    3. che no si rive a capî o a distingui ben:  la cuistion e restave simpri confuse (Carlo Sgorlon, Il dolfin)
      Sin. confondût
  2. adi. che nol sa ben ce pensâ, che nol sa ben ce fâ:  un tic confûs, ma cence pôre plui (Bruno Paolo Pellarini, L'anel striât); i disè dut chel che e veve sul stomi: prime un tic confuse, fasint dai grancj zîrs cul discors, e daspò, in font, clamant lis robis cul lôr non (Giovanni Pillinini, Une grampe di vite)
    Sin. confondût , confusionât
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl