clucît clu|cît [CO]
- p.pass., adi. viôt clucî
- adi. (ancje fig.) tignût o sierât dentri vie o framieç di altris elements: "Jeviti sù, moviti un pôc Sunte, no ti fâs ben il restâ li clucide…" (Pieri Somede dai Marcs, Il prossim); dolôr siarât, clucît tal incidin dal abandon (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)