clavarûl
cla|va|rûl
[BF, TS]
-
s.m.
edil.
toc di metal lunc e dret, doprât par sierâ, fissâ, tant che supuart, par rinfuarçâ une struture e v.i.
Sin. stangje
-
stangje che e fâs di rinfuarç dal solâr par li che e passe la nape e li che e je picjade la cjadene dal fogolâr:
nape e luminarie si poin sul mûr e di chê atre bande suntun rinfuarç che si clame clavarûl, che al lee i trâfs che si à scugnût taiâ (Alceo Muzzolini, Il muridôr)
-
s.m.
artesan che al fâs soredut clâfs, clavariis, sieraduris
Sin. slossar
, sieradurâr
, clavâr