clavarûl  cla|va|rûl  [BF, TS]

  1. s.m. edil. toc di metal lunc e dret, doprât par sierâ, fissâ, tant che supuart, par rinfuarçâ une struture e v.i.
    Sin. stangje
    1. stangje che e fâs di rinfuarç dal solâr par li che e passe la nape e li che e je picjade la cjadene dal fogolârnape e luminarie si poin sul mûr e di chê atre bande suntun rinfuarç che si clame clavarûl, che al lee i trâfs che si à scugnût taiâ (Alceo Muzzolini, Il muridôr)
  2. s.m. artesan che al fâs soredut clâfs, clavariis, sieraduris
    Sin. slossar , sieradurâr , clavâr