cjantadôr cjan|ta|dôr [CO]
-
s.m.
cui che al cjante:
per lis vôs no si discor: / l'inzegnîr l'è un bon secont, / e Feliç un bon tenôr, / e siôr Zorç un bas profont. / Edoardo insieme a Pieri, / cjantadôrs sperimentâts, / laran ben; e in câs, o speri, / ur darà une man siôr Blâs (Guido Podrecca, La strie par l'an 1892)
Sin. cjantôr , cjantant