cjampanâr
cjam|pa|nâr
[CO]
-
s.m.
cui che al sune lis cjampanis:
grisis, cidinis, nudis, fûr di man / o sot un pôl o dongje un cocolâr, / glesiutis cence muini o cjampanâr, / o si sveais ne volte sole ad an (Josef Marchet, Glesiutis di campagne);
intant el cjampanâr al sunava le cjampanes ad in dople (Guido Meiorin, Sante Quarine tornate cun nos)
Sin. scampanotadôr
Cfr. cjampane
, scampanotâ
-
s.m., adi.
(fig.)
che, cui che nol sint nuie cu lis orelis:
une orele i bute marce, / l'è di chê altre cjampanâr (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1821)
Sin. sort
, sort cjampanâr
-
s.m.
cui che al fâs cjampanis