cjacaronâ cja|ca|ro|nâ [CO]
-
v.tr., v.intr.
(incr.)
cjacarâ tant o a vôs alte, fevelâ tant o a vôs alte:
i fornasîrs e la compagnie dai todescs, strade fasint, a cjacaronavin ognun tal so lengaç, sclopant ogni tant in ridadonis (Pieri Menis, Tal bosc di Kebespok);
la femine e cjacarave, e cjacaronave, i dave conseis, i proponeve curis, ma lui nol stave a sintîle (Amedeo Giacomini, Tal ospedâl)
Sin. fevelonâ
Cfr. cjacarâ