cercandul  /-à-/  cer|can|dul  [AF]

  1. s.m. cui che al domande la caritât, che al vîf pal plui di limuesine:  i cercandui a rivavin, si fermavin su la puarte des cjasis, a tiravin jù il cjapiel, lu butavin jù sul pedrât denant dal scjalin e a saludavin: «Sia lodato Gjesù Cristo». E a preparavin il sacut de farine cu la come vierte, in spiete (Riedo Pup, I furlans e la caritât)
    Sin. cercant , cercantin , peteon , pitoc
    Var. cercjandul
    Cfr. barbon , bintar
  2. s.m., adi. frari che al va ator a domandâ la caritât:  padre Joseffo da Medun, cercandul dal convent di Sante Justine da Udin al rivave, in chê zornade di Novembar dal 1717, cul mus cjariât di ogni ben di Dio, dongje il poç di Partistagn (Arturo Feruglio, El cercandul)
    Sin. cercant , cercantin
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl