cartolâr1 car|to|lâr [CO]
-
s.m.
sfuei di cartoncin pleât o altri contignidôr avonde dûr par tignî cjartis, documents e v.i.:
i cartolârs des causis in istrutorie (Josef Marchet, Un element fondamentâl dal moviment autonomistic);
a jerin lis stessis cjartis che Mirco al veve vualmadis e letis ai siei timps, co a jerin inmò tai cartolârs (Alan Brusini, Par stradis lungjis)
Sin. cartelute , cartele
Var. cjartolâr