carabetâ ca|ra|be|tâ [BF, TS]
-
v.intr.
ecuit.
fâ evoluzions cul cjaval, in particolâr fâ zirâ il cjaval:
justa cussì custôr carabetant, / tal voltâ ducj unîts, si messedavin / scuadra, cun scuadra: intor po galopant / ora si univin, or si separavin (Zuan Josef Busiç, La Eneide di Virgjili);
ah! ce sium bati la traviarcje, carabetâ… (Eugjeni Marcuç, Liende a Sant Zuan)
Cfr. caragolâ