canocjon
/-òn/
ca|no|cjon
[BF, TS]
-
s.m.
mus.
strument musicâl a cuarde, cun trê o plui cantins e mani une vore lunc:
e come sunadôr di canocjon, / al fasè dapardut grande sorprese (Pieri Çorut, Lis gloriis di Tambûr - Tamburade I)
Sin. calisson
Var. canacjon