brombule  /brò-/  brom|bu|le  [CO]

  1. s.f. viôt brombul "Pieri, ven chi! palpimi davôr il cjâf, mi pâr di vê une brombule che a mi spisse" (Popolâr - Istitût di Ricercje Achil Telin, Il voli dal Signôr - Tiaris di Tisane e di Puart); bevi cul bocalut smaltât (cun dô bielis brombulis […]) (Ovidio Colussi, Il paron)