boconon
/-nòn/
bo|co|non
[CO]
-
s.m., adi.
(incr., sup.)
viôt bocon
, viôt bocognon
:
e jere un boconon di femine (Bepi Zampar, Canais di taviele);
butâ i voi sul Domo di Glemona tirât sù dal mestri Zuan cul Sant Cristoful boconon jevât di gnôf in pîts (Anna Bombig, A son tornâts)