boçon
/-òn/
bo|çon
[CO]
-
s.m.
recipient di veri par licuits, soredut pal vin, cul cuel lunc e stret che si pues meti un stropul, plui grant e grues de butilie:
sul comodin, in bande dal jet, al jere un boçon di vin neri, za mieç vueit (Amedeo Giacomini, Tal ospedâl);
al cjol fûr dal armâr un boçon di bacò: neri, penç! «Nol è cui sa ce» al dîs, «ma al distude la sêt e al fâs passâ il timp» (Meni Ucel, Trataments)
Sin. butilion
, fiasc
-
cuantitât di licuit, soredut di vin, che al sta dentri di chel recipient