bîs  bîs  [CO]

  1. adi., s.m. di colôr, tra il blanc e il neriil curtîf dai Cocs, di piera bisa (Novella Cantarutti, Il curtîf dai Cocs); chês vacjis bisis, fornaris, che a ti 'nt mangjin una tromba [di fen] par colp (Ovidio Colussi, Il pilustrât)
    Sin. cinisin , fumul , grîs