atedio /-è-/ a|te|di|o [BF]
- s.m. viôt tedie
- av. in mût di stufâ, in cundizion di stufâ, di dâ fastidi: chê compagnie mi è vignude atedio (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona)
-
s.m.
[BF]
atenzion, atitudin di interès, di jessi pronts a capî e a secondâ:
"O soi stufe di jessi tormentade" "Ah, tormentade! parcè che forsit no si da atedio aes tôs grandis ideis?" (Francesco Nascimbeni, La maridarole)
Sin. atenzion