armentâr ar|men|târ [CO]
-
s.m.
cui che al puarte lis bestiis a passon e che al viôt di lôr:
a lavoravin sù pe mont sicu cjarbonârs o armentârs (Roberto Ongaro, Cretevierte);
e jere la strade che ogni dì i arments a fasevin des stalis tal paîs ai prâts dongje de Tor, compagnâts dal armentâr che ju tignive a ments (Gianluca Comar, Discolçs, des roiis a la Tor)
Sin. beolc , boâr
Cfr. pastôr
- une vacje scuintiade e sporcje dut l'armentâr