çamparin /-ìn/ çam|pa|rin [CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al à plui abilitât e fuarce te man çampe o de bande çampe dal cuarp che no de bande diestre
Sin. çampâr , çampin -
adi., s.m.
che, cui che al è de çampe politiche, de part progressiste:
e la amicizie cui «çamparins» francês? La France e fâs i siei fats e la Italie, la vuestre Italie di çampe, che si rangji (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
Sin. çamp , çampin , çamparûl