zuiatolon /-òn/ zu|ia|to|lon [CO]
-
adi., s.m.
che, cui che al à voie di zuiâ, di scherçâ:
a cutuardis agn l'omenut al stentave a disvoluçâsi de scusse dal frut curiôs e zuiatolon (Carlo Tolazzi, La salamandrie tal fûc);
al fa li rondulis, sempri cjaviestri, sempri zuiatolon (Nelso Tracanelli, Befana)
Sin. zugulon
Var. zugatolon , zuiatulon , zugatulon