ventine  /-ì-/  ven|ti|ne  [CO]

  1. s.f. cuantitât di vincj o plui o mancul vincj elementstra fradis e cusins a saran stâts une ventine (Alan Brusini, Amîs come prime); intune ventine di sfueis, don Tarcisio al veve piturade dute la vite dal Signôr (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
    Var. vincjine
    1. etât di vincj o plui o mancul vincj agnsfie dal cavalîr Santin e di siore Teodolinde. Su la ventine (Arturo Feruglio, Lis cjichis dal papà)