ventine /-ì-/ ven|ti|ne [CO]
-
s.f.
cuantitât di vincj o plui o mancul vincj elements:
tra fradis e cusins a saran stâts une ventine (Alan Brusini, Amîs come prime);
intune ventine di sfueis, don Tarcisio al veve piturade dute la vite dal Signôr (Gianni Gregoricchio, Îr e doman)
Var. vincjine- etât di vincj o plui o mancul vincj agns: fie dal cavalîr Santin e di siore Teodolinde. Su la ventine (Arturo Feruglio, Lis cjichis dal papà)