ventiladôr ven|ti|la|dôr [CO]
- s.m. dispositîf, pal solit eletric, cuntune eliche che e zire in mût di formâ une corint di aiar, pal solit par dâ une sensazion di fresc o in câs par inviâ aiar intune cierte direzion, in condotis, in aparâts e v.i.: dut il spazi dal assensôr al jere plen di fum neri che al è stât sburtât fûr in graciis di ventiladôrs (Alessandro Di Giusto, Pôre pes flamis inte cabine di un assensôr a Codroip vuê di buinore)