tute1 tu|te [CO]
-
inter.
espression par dî di no tocjâ, soredut ai fruts:
«Tute, ninin, - i dîs - che al è cacan» (Emilio Nardini, Distrazion);
no lu lassavin nancje tocjâ chê pipine sul sofà o chel gjat pelôs sul armâr. "Tute, tute, Loris!…" e lui si inrabiave (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve)
Sin. tut