tornade  /-à-/  tor|na|de  [CO]

  1. s.f. azion di tornâ, viaç che si fâs par tornâ:  un, devant, al intonà il cjant de tornade: "In convertendo Dominus captivitatem Sion facti sumus sicut consolti…" E ducj daûrji (Dino Virgili, La aghe da pît la cleve); tal viaç de tornade e veve preât dut il timp (Agnul di Spere, I prâts des Savodagnis)
  2. s.f. seconde volte o altre volte che si fâs alc che al è dividût in dôs o plui voltis:  il Widzew Lodz al batè i blancs e neris cuntune rêt di Bogusz al 63'. Te tornade, al "Friuli", i udinês a meterin a puest lis robis cuntun taront 3-0 (Roberto Meroi, Storie dal balon e de Udinese)
    1. azion periodiche, robe che si fâs a dadis plui o mancul regolârs:  ogni tornade dai Conseis e je une barufe (Josef Marchet, Barufis); l'alt astensionisim al à caratarizât cheste tornade eletorâl (Alessio Potocco, La Europe al voto par il parlament)
  3. s.f. azion che si fâs in volte, dantsi la mude:  si jere creade une biele armonie, che dispès si invidavin a gustâ, mo i Coçons a Riçûl […]; mo i Mulinârs a Tresesin […]. A fasevin lis tornadis, come che a disevin in chê volte (Alan Brusini, Come tai romançs)
Proverbis:
  • si sa de lade ma no de tornade
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl