ticade  /-à-/  ti|ca|de  [CO]

  1. s.f. colp avonde lizêr:  lis gjambutis impazientis / e spietavin la ticade / di une piçule bachete (Enrica Cragnolini, Sante striche)
  2. s.f. sunsûr sec, curt e acût, in câs ritmic:  [il scriç] nol cjante ben, al fâs une ticade / che tu cognòs subit la sô vosute (Pieri Mation, Il scriç)
    1. sunsûr curt e ritmic:  tic e tac continuamentri / l'orloi vecjo sul armâr / mi fâs sens usgnot ca dentri / chê ticade regolâr (Pieri Corvat, L'orloi dai nonos)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl