taiarin /-ìn/ ta|ia|rin [CO]
- s.m. (dimin.) viôt taîr : e veve gjavât fûr de cite un murelut di muset di mieç eto, lu veve metût suntun taiarin e cul curtìs lu taiave a fetutis come il salam (Meni Ucel, Purizions)
- s.m. imprest di cancelarie o par ativitâts manuâls, cuntune lame une vore fine e uçade, par taiâ cjarte o altris materiâi: cuntune scuare, segne su la plastiline une piçule linie, ogni 2 centimetris. Li che tu âs segnât, taie a fetis la plastiline cul taiarin (Erika Adami, Alc&cè, 65)