speculâ  spe|cu|lâ  [CO]

  1. v.tr. [BF] cjalâ cun atenzion e cun volontât di capî:  pal timp nol covente nancje speculâ il cîl, che tal sigure plui voltis in dì il casselot (Antoni Beline, Rogazions)
    Var. spiculâ
  2. v.intr., v.tr. fâ un resonament, soredut cirint di capî alc:  a speculavin suntun gno afiet riscôs pe vedue (Eugjeni Marcuç, Cjase grande)
  3. v.intr. cirî di otignî un vuadagn, ancje esagjerât, di afârs, invistiments, renditis e v.i.:  oh triste conclusion dal progrès! / Chescj cuatri dîs di lunc speculâ di interès / e bramâ dome e simpri di gjoldi, e roseâsi / se un altri al gjolt (Ercole Carletti, Guere!); a si ingrassevin speculant su li strussiis dai puôrs (Nelso Tracanelli, Prin di Mai)
  4. v.intr. cirî di sparagnâ, di spindi pôc
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl