sgjarpî
sgjar|pî
[CO]
-
v.tr.
tirâ, srarî e sfiliâ fibris, fîi o altris elements luncs e fis:
"[...] e à ordenât a siore Vigje di sgjarpî la lane dai jets" (Ercole Carletti, Mariute);
sô mari, intant, e jere za jentrade tal prât a sgjarpî fen (Riedo Pup, I furlans e la creance)
Var. sgjerpî
, scjarpî
, scjerpî
, sgjarbî
Cfr. sfiliâ1
-
(fig.)
srarî o semplificâ ancje alc di astrat:
forsit no bisugnave cjapâ tant a cûr lis robis, che chês a vegnin di bessolis e anzit si intorcolin cuant che tu âs voie di sgjarpîlis (Nadia Pauluzzo, Il bintar)
