sengul  /sè-/  sen|gul  [CO]

  1. adi., s.m. che, cui che al vîf bessôl, che nol è maridât, che nol à famee o che al è restât vedul e cence fîs:  la biada sengula [la pulce a pene restade vedue] a tacà a sgramezâsi e a vaî (Luigi Gortani, Il pulç e la pulça)
  2. adi. dal stomi, vueit:  si sintive ancje il stomi sengul (Maria Forte, La tiere di Lansing)
  3. adi. viôt singul :  articui, o recensions, o contis sengulis (Agnul di Spere, Recension di Celso Macôr, I voi dal petaròs)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl