pivetâ  pi|ve|tâ  [CO]

  1. v.tr., v.intr. sunâ la pivete o un cualchi strument musicâl a flât:  in chel jù pa bandis dal stradon di Migjee si sint a pivetâ, sdrondenâ e i dan drenti di gust cun trombons, cavartoris e tamburon: je une bandute di dîs di lôr (Dolfo Zorzut, La furlane)
    1. sunâ in maniere aprossimative:  i coventave un che al savès pivetâ un sclip di organo (Antoni Beline, Pre Pitin)
  2. v.intr. sunâ la pivete di un veicul:  cussì si metisi in machine, pivetant dilunc jù fin tal ristorant, indulà che si fasarà fieste, si cjantarà e si balarà fin a buinore (Cristina Noacco, Faliscjis)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl