mandolâr  man|do|lâr  [CO, TS]

  1. s.m. bot.com. arbul de famee des Rosaciis che al fâs lis mandulis, lat. sient. Prunus amygdalus:  l'è za in flôr il mandolâr, /al à i pindui il noglâr. / E a la fin je la nature / dute cuante in bolidure (Pieri Çorut, Raspadicis pal Strolic furlan del an 1859); il mandolâr denant cjase, florît sul sfont dal cîl turchin, al si lassave viodi là jù insom, fresc e colôr di rose (Pieri Somede dai Marcs, La sûr)
    1. marang. len di chel arbul
  2. s.m. [BF] (fig.) cui che intune aste al fâs ufiertis par fâ cressi il presit finâl, ma si tire indaûr prime di comprâ:  al incjant e son corûts unmoncj, ma plui mandolârs che compradôrs (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl