mandolâr
man|do|lâr
[CO, TS]
-
s.m.
bot.com.
arbul de famee des Rosaciis che al fâs lis mandulis, lat. sient. Prunus amygdalus:
l'è za in flôr il mandolâr, /al à i pindui il noglâr. / E a la fin je la nature / dute cuante in bolidure (Pieri Çorut, Raspadicis pal Strolic furlan del an 1859);
il mandolâr denant cjase, florît sul sfont dal cîl turchin, al si lassave viodi là jù insom, fresc e colôr di rose (Pieri Somede dai Marcs, La sûr)
-
marang.
len di chel arbul
-
s.m.
[BF]
(fig.)
cui che intune aste al fâs ufiertis par fâ cressi il presit finâl, ma si tire indaûr prime di comprâ:
al incjant e son corûts unmoncj, ma plui mandolârs che compradôrs (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)