lunctignint /-ìnt/ lunc|ti|gnint [CO, TS]
- s.m. stor., polit. (pop.) viôt lutignint : la siore dal Lunctignint e à savût cussì ben manovrâ, cu la siore dal gjenerâl, che dute la tragjedie e finìs intune grant fieste (Arturo Feruglio, I stivâi di Zuan Batiste)
