lisimâ li|si|mâ [BF]
- v.tr. fruiâ un tiessût, fâ che lis sôs fibris a sedin simpri plui raris e rotis
- v.tr. (fig.) fruiâ, ruvinâ, fâ che al ledi al mancul ancje alc che nol è un tiessût: il puar Tite [...] al à lisimade la vite, fruiâts i comedons, consumâts i vues a lavorâ tant che un sassin (Josef Marchet, Lis predicjis dal muini); [il so cûr] al è stât lisimât ben avonde… Al sa dome lui cetant! (Maria Forte, La tiere di Lansing)