latoane
/-àne/
la|to|a|ne
[CO]
-
adi.f., s.f.
femine che e à vût un frut di pôc:
une volte a disevin a li feminis latoanis (chês che e vevin a pene parturît), di no lâ fûr, che e vegnin li paganis a partâlis vie (Popolâr - Istitût di Ricercje Achil Telin, Li paganis - Tiaris di Acuilee)
Var. letoane
, latavuane
, latovane
, letovane
, letevane
, letovuane
Cfr. latarole
-
ancje di bestie, che e à vût un piçul di pôc:
il vieli, di trê cjavalis che al tignive, une dal sigûr, in ogni timp dal an, la veve latoane (Alviero Negro, Il Nin)
Proverbis:
- maladete chê latoane che e va a la fontane