lamenton /-òn/ la|men|ton [BF]
-
adi., s.m.
che, cui che si lamente dispès, che al cjate simpri cualchi cantin par protestâ:
li robis lavin ben cuasi par ducj, i lamentons jerin pôcs (Zuan Morsan, Zovin di lune)
Sin. bruntulon , sbruntulon
Var. lementon