lamenton
/-òn/
la|men|ton
[BF]
-
adi., s.m.
che, cui che si lamente dispès, che al cjate simpri cualchi cantin par protestâ:
li robis lavin ben cuasi par ducj, i lamentons jerin pôcs (Zuan Morsan, Zovin di lune)
Sin. bruntulon
, sbruntulon
Var. lementon