judâsi
ju|dâ|si
[CO]
-
v.pron.intr.
dâsi une man un cun chel altri:
se no si judisi fra puars cuant si aie di judâsi! (Ivano Urli, Storie di Vera)
-
v.pron.intr.
impegnâsi, cirî une soluzion par frontâ di bessôl une dificoltât:
"Sù po, Zemlie! No tu âs di stâ cussì, cence podê ni vivi ni murî. Juditi!" (Savina Comuzzi, Il presepi di Zemlie)
-
doprâ alc par rivâ cun plui facilitât a un obietîf:
al va sù pe Blancjade, che e jere un martôr, judantsi cuntune pile di impiâle cun culumie par no consumâle che e costave un voli dal cjâf (Meni Ucel, Usancis)
Proverbis:
- cui che no si jude si innee
- cui che si jude ancje Diu lu jude
- juditi tu che ti judarai ancje jo