jubâl
ju|bâl
[CO, TS]
-
s.m.
agr.
piertie di len ben lungje che e covente par tignî jù fracade la cjame dal cjar:
jo o cjalavi daûr o i sacs o il jubâl che al fos disleât e lât par traviars (Riedo Pup, La bolete dal forment)
Var. zovel
-
(ancje fig.)
in metaforis o paragons par dî di alc une vore lunc o di cdn. une vore alt, o di alc che al frache jù o che al è bessôl:
Sango di bio! [il canocjâl] l'è lunc come un jubâl!... (Pieri Çorut, Il Strolic furlan par l'an 1827);
il pinsîr de muart e dal Judizi i veve pesât come un jubâl grêf (Jolanda Mazzon, Fûr di timp)
Proverbis:
- se si vistìs un jubâl al pâr un gardenâl