istitutôr  is|ti|tu|tôr  [CO]

  1. s.m. cui che al fonde, che al fâs nassi une istituzion, in câs ancje tal sens di tradizion, dissipline, religjon e v.i.il prin istitutôr di cheste fieste (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
    Var. institutôr
  2. s.m. cui che al da une formazion scolastiche e une educazion ai arlêfsil nono dal cont di vuê l'è stât par tancj agns il mestri o miôr l’istitutôr di Ceco Bepe (Luciano Spangher, Di ca e di là dal Pomeri)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl