istitutôr is|ti|tu|tôr [CO]
-
s.m.
cui che al fonde, che al fâs nassi une istituzion, in câs ancje tal sens di tradizion, dissipline, religjon e v.i.:
il prin istitutôr di cheste fieste (Zuan Josef Busiç, Zuan Batiste da la Puarte, La Eneide di Virgjili)
Var. institutôr - s.m. cui che al da une formazion scolastiche e une educazion ai arlêfs: il nono dal cont di vuê l'è stât par tancj agns il mestri o miôr l’istitutôr di Ceco Bepe (Luciano Spangher, Di ca e di là dal Pomeri)