istigâ is|ti|gâ [BF]
-
v.tr.
sburtâ cdn. a fâ alc, soredut alc di negatîf, agressîf o ilegâl:
e sês po ancje imputade di complicitât [...] par vê istigât la Magrini a robâ i bêçs e la robe a sô mari (Vincenzo Luccardi, Florean dal Palaç, II, 31)
Var. instigâ