iritâ i|ri|tâ [CO]
-
v.tr.
fâ sustâ, fâ rabiâ:
"Tâs Gjovanin, no stâ scherçâ, l'è un afâr plui delicât di chel che tu podis crodi; perfin il scherç mi irita" (Luîs Merlo, Tra parincj)
Var. inritâ - v.tr. causâ une reazion di une part dal organisim, che pal solit si sglonfe, e devente rosse, cjalde, e fâs mâl: chel odôr fuart, che l'irite i voi e ju fâs vaî (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1875)