iritâ  i|ri|tâ  [CO]

  1. v.tr. fâ sustâ, fâ rabiâ"Tâs Gjovanin, no stâ scherçâ, l'è un afâr plui delicât di chel che tu podis crodi; perfin il scherç mi irita" (Luîs Merlo, Tra parincj)
    Var. inritâ
  2. v.tr. causâ une reazion di une part dal organisim, che pal solit si sglonfe, e devente rosse, cjalde, e fâs mâlchel odôr fuart, che l'irite i voi e ju fâs vaî (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an 1875)
Cul patrocini di
Universitât dal Friûl