invocâ in|vo|câ [CO]
- v.tr. clamâ o domandâ cun fuarce, cun solenitât o cun formalitât: "[…] Racomandaitsit intant al Signôr: invocait la sô misericordia […]" (Federigo Comelli, Il me paîs); al à tacât a fâ berlis come une anime danade, a clamâ vîfs e muarts e invocâ ducj i sants dal paradîs (Giovanni Gortani, La paùre - Une gnot intun segrât)