inviulâ in|vi|u|lâ [CO]
- v.tr. (ancje fig.) fâ tacâ alc, soredut fâ che il fûc al tachi a brusâ ben: o cjol une grampe di strissulis par inviulâ il fûc (Giulio Andrea Pirona, Ercole Carletti, Giovanni Battista Corgnali, Il Nuovo Pirona); no viodêso ce vitis che a fasin i vêrs e bogn talians par tornâ a inviulâ la flame dal valôr militâr [...]? (Josef Marchet, La sgarfade dal cjan)