intronizâ in|tro|ni|zâ [BF]
-
v.tr.
(ancje fig.)
meti sentât tun scagn regâl o sacri o autorevul o ben dâ, concedi, ricognossi une autoritât regâl o une vore alte o une sacralitât:
domenie a Rome e intronizaran il gnûf Pape (Giulio Andrea Pirona, Novo vocabolario friulano)
Sin. intronâ