intransigjent /-ènt/ in|tran|si|gjent [CO]
-
adi., s.m.
che, cui che nol à nissune tolerance, che nol amet nissune ecezion, nissune concession:
scuintris dentri dal stes partît [Union Valdôtaine] tra i fautôrs de tratative e i separatiscj intransigjents (Dree Valcic, Parcè che a Porçûs e je stade copade ancje la nestre libertât);
nol à mai vuarût jessi un censôr sevêr, un moralist intransigjent (Eraldo Sgubin, Ermete Zardini)
Cfr. integralist , intolerant