intorgulîsi
in|tor|gu|lî|si
[BF]
-
v.pron.intr.
deventâ torgul, no jessi plui limpi, trasparent:
i slacs no si bonin, sù pal Moscjart, e la aghe si intorgulìs simpri plui (Josef Cjargnel, La mont cu la spice discrodeade)
Sin. intorgulâsi
, fluscâsi
Cfr. ofegâsi
-
v.pron.intr.
(fig.)
cjapâ un caratar che si pues calcolâ scûr, negatîf, platât o profont
Sin. intorgulâsi
-
v.pron.intr.
(fig.)
pierdi di luciditât, di clarece tes percezions, di razionalitât tal pinsîr:
i voi si intorgulissin, / e cence dî peraule, / cul cjâf pesant si poie, / ronfant sul ôr de taule (Zaneto, In bale)
