insolentâ in|so|len|tâ [CO]
-
v.tr.
cjapâ a malis peraulis, dî robis che a ofindin:
ancje i plui contraris no àn mai insolentât i predis. Dut câs, se a vevin la vene contrarie, a fasevin di mancul di lâ a messe (Riedo Pup, I furlans e i predis);
"In ogni mût no stâ a insolentâmi denant de int, no stâ a dîmi plui mus!" (Luciano Rocco, La foghere)
Sin. ofindi , vilipendi , vituperâ , disumanâ
