insavonâ in|sa|vo|nâ [CO]
-
v.tr.
passâ cul savon:
par vuarîlu [il polam malât di rogne] bisugne a la sere insavonâ lis gjambis e fassâlis cun dei peçots (Giuseppe Ferdinando del Torre, Il contadinel. Lunari par l'an bisest 1888)
- cuvierzi di sbrume di savon: lu vevi a pene insavonât [il client dal barbîr] o eri daûr a passâ il fiar su la coramele (Bepo Marion, Il barbîr Trombon)